Łazienki Królewskie w Warszawie to miejsce spacerów moich Dziadków, Rodziców i moje. Często tu wracam.

Położone są w centrum Warszawy na obszarze 80 hektarów.

Minęły stulecia, a Łazienki utrzymały te osobliwości, jakie miały w XVIII wieku: pawilony parkowe zachowały się do naszych czasów w pierwotnej postaci.  Pałac Na Wyspie był wprawdzie spalony, ale został odtworzony ze zdumiewającą wiernością. Sprzęty i dzieła sztuki, jakie dawniej znajdowały się w Łazienkach, częściowo udało się uratować; częściowo sprzęty te zostały zastąpione podobnymi. Park został wprawdzie podczas ostatniej wojny i okupacji przetrzebiony, utracił najstarsze drzewa, ale właśnie przez to stał się znów takim parkiem, jakim był w swych początkach stanisławowskich.
 Jest to malownicze miejsce, miejsce relaksu na tle historycznie ukształtowanego ogrodu, zabytkowej architektury i rzeźby.  Daje szansę na kontakt z przyrodą. 

 Na terenie parku wśród wiekowych drzew znalazło schronienie wiele gatunków ptaków i zwierząt, które towarzyszą podczas spacerów pięknymi alejkami licząc na przysmaki. 

Wybierajcie spacer po Łazienkach Królewskich w okresie, kiedy drzewa są zielone albo jesienią, gdy się mienią wieloma kolorami. Najlepiej, aby nie był to dzień deszczowy, bo trudniej wtedy chodzić czy jeździć wózkiem po alejkach, gdzieniegdzie piaszczysto-ziemnych.

 Ogród Łazienkowski wygląda cudownie.

Adam Jastrzębski, autor „Gościńca” z 1643 roku., tak o nim pisał:

  „Choćby się malarze zeszli,

    A wiele krain obeszli,

    Trudno znaleźć piękniejszego

    Miejsca i w oczach milszego.”